zondag 16 oktober 2011

Kort verhaal - Oorlog.

Hoi iedereen,

Waarschijnlijk wisten jullie het nog niet, maar ik schrijf heel graag verhalen. Ik moes reeds enkele korte verhalen voor een schrijfwedstrijd. Dan dacht ik, waarom deel ik ze niet met jullie? Dit kort verhaal was geschreven met als thema oorlog.

De derde wereld. 

Met een heel diepe zucht plofte Zahara neer en gooide het geweer in de hoek. Haar elf jarige zus keek haar vermoeid aan.
'Ze hebben ons weer aangevallen.'
Mariahan knikte en ging op de grond zitten, omdat Zahara de zetel, ook wel de op een na enige meubel in huis, al bezet had. De dorp werd enkele maanden geleden weer aangevallen door de soldaten, na de eerste inval was dit de eerste keer dat ze terugkwamen. Ze wilden over het volk heersen, ze wilden meer macht hebben. Maar het volk was in zware opstand gekomen. En Zahara was er zeker van dat ze hen pas met rust zullen laten als ze dood zijn. Ze sloot mijn ogen en probeerde wat te rusten. Iedereen boven de twaalf moest mee het dorp beschermen. Binnenkort zal Mariahan dus ook moeten gaan. Zahara vreesde ervoor. Volgens haar was Mariahan er niet sterk genoeg voor, niet sterk genoeg om koelbloedig door te gaan als je net iemand hebt vermoord. En haar wilde Zahara niet kwijt. Ze was al iedereen kwijt, alleen Mariahan had ze nog. Opeens hoorde luidde er getoeter. De alarmsignaal. Twee keer op een dag, dat was nog nooit gebeurd. Meestal waren ze braaf teruggetrokken en lieten ze hun rusten voor een paar dagen. Mariahan schoot ook op, omdat ze ook wist wat dit betekende.
'Ik wil mee.' zei ze, niet bewust van al het kwaad dat zich zou afspelen.
'NEE!' riep Zahara schor terwijl ze naar de net weggesmeten geweer greep.
Toch rende Mariahan naar de kast waar al de reserve spullen opgeborgen zaten. Snel nam ze er een revolver uit, en beende het naar de deur. Zahara volgde het hele gebeuren. Bij de deur hield ze Mariahan tegen met haar eigen lichaam.
'Jij blijft hier!'
Zahara gooide haar eigen naar achter en vergrendelde de deur met een oud houten paaltje. Mensen liepen door de straten, en de sfeer barstte van paniek en ongerust. Marihan probeerde met geweld nog het deur open te krijgen, maar het lukte niet in een keer. Zahara maakte zich niet druk, de deur zou wel vastblijven. Ze liep naar de grote plein, met hoop dat ze er niet als enige voor zou staan. De zon begon ondertussen te zakken onder het horizon, wat het niet echt makkelijker maakte om te vechten. Vijf minuten later was het geschreeuw en het geluid van voorbijvliegede kogels te horen. Enkele auto's die nog overgebleven waren waren in brand geschoten, en verlichtten de zachte duisternis. Zahara verstopte haar achter een oud gebouw dat door de vele aanvallen bijna uiteen viel. Ze zette haar hoofd zachtjes om de hoek en probeerde op een soldaat te mikken. Ze mikte op de lopende man die achter een vrouw aan zat. Koel trok ze aan de hendel en keek toe hoe de soldaat op de grond viel. Iets trok de aandacht aan. Een meisje van ongeveer tien jaar verstopte zich achter een auto. Ze moest hier niet zijn. Zahara bekeek het meisje van dichterbij. Bekende trekken verschenen en Zahara verstijfde. Zonder rond te kijken stak Zahara het slagveld over, bijna struikelend over de soldaat die ze net nad neergeschoten. Ze laatste meter gleed ze over de schorre zand, waardoor er onmiddellijk bloedvlekken op haar knieën verschenen.
'Godverdomme, Mariahan!' schreeuwde Zahara.
Mariahan keek haar smekend aan en Zahara merkte pas na een tijdje dat haar zus een hand vastgeklemd had op haar buik. Een rode vlek was gevormd op haar grijze shirt. Tranen begonnen te vloeien als een rivier, bij Zahara als bij Marihana.
'Nee, ga niet weg. Alsjeblieft..' smeekte Zahara door de tranen heen, gevolgd door luid gesnik. Marihana sloot keer op keer rustig haar ogen, en Zahara bidde telkens dat Marihana haar ogen weer open zou doen. Ze wist wel dat haar zus niet eeuwig kon blijven doorvechten.
'Wacht op mij als je daarboven bent..' snikte Zahara.
Mariahan's ogen bleven dicht na die laatste woorden. Een gil ontsnapte uit Zahara's keel en ze klopte haar vuisten op de grond. Ze voelde iets koud tegen haar achterhoofd. Iets waar ze zeker van wist dat het een geweer was. Er volgde een luide knal, en alles werd zwart.


Ik hoop dat jullie het leuk vonden om het te lezen :)

P.S. Willen jullie dat ik meer korte verhalen post of liever niet?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie achter!

GEEN SITE NAAM WANT DAT IS SPAM!
Anderen niet uitschelden
Let een beetje op je taalgebruik

We willen het liefste dat de reacties op deze blog een beetje netjes blijven.